الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه 
غزه، ساعت ۱۲:۳۰ ظهر، خیابان‌های خاکی و پر از ویرانی. در اینجا، صدای بمباران و فریادهای وحشت به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است. سه سال از آغاز کشتاری می‌گذرد که در آن بیش از ۷۴,۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند. این کشتار بی‌رحمانه با مرگ‌های غیرقابل پیشگیری ناشی از کمبود خدمات بهداشتی همراه بوده است.
آسیب‌های روانی و بحران سلامت
بیش از یک میلیون کودک در غزه به حمایت‌های روانی نیاز دارند و ۹۶ درصد از آن‌ها احساس می‌کنند که مرگ قریب‌الوقوع است. آمارها نشان می‌دهد که ۶۱ درصد از نوجوانان و جوانان به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مبتلا هستند. همچنین ۳۸ درصد از این افراد دچار افسردگی و ۴۱ درصد از اضطراب رنج می‌برند.
بیشتر بخوانید: اعتراضات دانش‌آموزی در فرانسه با درگیری‌های خشونت‌آمیز همراه شد
در حالی که غزه پیش از این نیز با جنگ‌های متعدد مواجه بوده، حالا در جنگی تمام‌عیار و بی‌پایان گرفتار شده است. این نوع جنگ نه تنها امید به بقا را نابود می‌کند، بلکه افراد را به شکلی عمیق و غیرقابل تحمل تحت تأثیر قرار می‌دهد. در سال ۲۰۲۰، حدود نیمی از کودکان غزه نشانه‌هایی از PTSD را نشان دادند و تا سال ۲۰۲۲، ۷۱ درصد از بزرگ‌سالان به افسردگی مبتلا بودند.
زندگی در سایهٔ مرگ
ما با جنگ آشنا بودیم، اما نه با جنگی که هر روز زندگی‌مان را به کام مرگ می‌برد. بوی باروت و دود ویرانی در هوا پراکنده است و صدای موشک‌ها و فریادهای خفه از زیر آوار، به بخشی از زندگی ما تبدیل شده است. در دو ماه اول جنگ، شش خانه در محلهٔ ما بمباران شد و ۶۰ نفر از همسایگانم جان خود را از دست دادند.
من خودم شاهد صحنه‌هایی بودم که هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند توصیف کند. روزی یک کودک را در دیوار شکسته‌ای دیدم، و روز دیگر، جنازهٔ یک نوزاد را از زیر آوار بیرون کشیدم. یکی از روزها، دانش‌آموز هشت ساله‌ام، محمد، را در زیر آوار پیدا کردم. او به خانهٔ من برای یادگیری زبان انگلیسی می‌آمد. بمباران جان او را گرفت، اما خواهرش را نجات دادم.
این تراژدی‌ها نه تنها بر زندگی ما تأثیر گذاشت، بلکه به یک احساس عذاب دائمی تبدیل شده است. هر بار که صدای درون هواپیما یا تیراندازی را می‌شنوم، قلبم به تپش می‌افتد و دستانم می‌لرزد. من دیگر نمی‌توانم بر روی چیزهای ساده تمرکز کنم و لبخند زدن برایم غیرممکن شده است.
در نهایت، این فقط آسیب‌های روحی نیست که ما را تحت فشار قرار می‌دهد، بلکه احساس گناه زنده‌ماندن نیز بر دوش ما سنگینی می‌کند. ما عزیزان و دوستانمان را از دست داده‌ایم و این درد هر روز با ماست. دیگر برای یادگیری نمی‌خوانم، بلکه برای فراموش کردن می‌خوانم، تا شاید بتوانم تصاویری که از مرگ دیده‌ام را از یاد ببرم.
بیشتر بخوانید: نیدال مالک حسن به اعدام با جوخه آتش محکوم شد · حوثی‌ها بندر ایلات اسرائیل را از کار انداختند
