الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه 
در دنیای امروز، امپریالیسم شکلی مدرن به خود گرفته و دیگر نیازی به پرچم یا فرماندار ندارد. تنها کافی است یک کشور قدرتمند، سرنوشت یک کشور ضعیفتر را به دست گیرد و منابع آن را به نفع خود تصاحب کند. دولت ترامپ در اقدامی بیسابقه، با ربودن نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا و قرار دادن دلسای رودریگز، معاون او به عنوان رئیسجمهور جدید، یک نمونه شگفتانگیز از دیپلماسی مدرن به سبک قرن نوزدهم را به نمایش گذاشت.
سرقت منابع به نام منافع ملی
این معامله که به رأیگیری و سرنگونی یک رژیم منجر شده، به تسلیم یک پنجم ذخایر نفتی شناختهشده ونزوئلا به آمریکا انجامید. ترامپ به این اقدام خود به عنوان "بزرگترین معامله نفتی تاریخ" افتخار میکند، اما این موضوع در واقع به نفع مردم آمریکا نخواهد بود. در حالی که پیشبینی میشود تولید نفت ونزوئلا در آینده افزایش یابد، اما این افزایش به زودی به کاهش قیمتها منجر نخواهد شد.
نکته اساسی این است که این معامله هیچ کمکی به کاهش قیمت سوخت برای آمریکاییها قبل از انتخابات میاندورهای نخواهد کرد. در شرایطی که بسیاری از مردم در حال مبارزه با هزینههای انرژی هستند، بعید به نظر میرسد که ثروتهای ناشناخته کمربند اورینوک به کمک نامزدهای جمهوریخواه بیاید.
آیا ترامپ در توهم قدرت است؟
ترامپ به نظر میرسد که در یک توهم قدرت به سر میبرد و اقداماتی از این دست را به عنوان پیروزیهای بزرگ خود میبیند. اما واقعیت این است که این اقدامات نه تنها به نفع مردم آمریکا نیست، بلکه میتواند به تشدید بحرانها در ونزوئلا نیز منجر شود. در این میان، تلاش برای تامین منافع ملی در چهرهای از سرقت منابع طبیعی، سؤالات اساسی را درباره اخلاقیات و انسانیت به وجود میآورد.
آیا این اقدامات ترامپ نشاندهنده یک استراتژی بلندمدت برای کنترل منابع جهانی است، یا تنها یک نمایش از قدرت برای توجیه سیاستهای داخلی؟ این پرسشها باقی میماند در حالی که دنیا نظارهگر این تحولات است.
