در دنیای شلوغ موسیقی، مستند جدید «Don’t Look Back in Anger» به کارگردانی یک هنرمند مستندساز، پنجرهای نو به دنیای اوasis و برادران گالاغر میگشاید. این مستند، بهخصوص در لحظات پایانی خود، به خوبی توضیح میدهد که چرا این کنسرتهای بزرگ و پیروزمندانه در سال ۲۰۲۵ برگزار شده است.
شکافها و فرصتها
لیام و نوئل گالاغر، در این مستند، برای اولینبار از سال ۲۰۰۹ و پس از آن دعوای معروف، کنار هم نشستهاند و به گفتگو میپردازند. اگر داستان اوasis با آن دعوای مشهور در پاریس به پایان میرسید، اکنون یادگار آنها تنها یک موفقیت بزرگ و بههمریخته از “هرج و مرج” بود. اما این کنسرتهای بازگشت، نه تنها به سودآوری چشمگیری منجر شده بلکه فرصت خوبی برای افزودن یک پایان پیروزمندانه به داستان پر از چالششان فراهم کرده است. لیام با لحنی تأملی میگوید: “احساس میکنم بار سنگینی از دوش برداشته شده است.”
لحظات خندهدار و تأملبرانگیز
اگرچه مستند «Don’t Look Back in Anger» بهظاهر پر از لحظات خندهدار و دیالوگهای جالب از نوئل دربارهٔ توانایی لیام در متعادل نگهداشتن یک تمبورین بر روی سرش است، اما در دل این فیلم، پیامی عمیق و تأملبرانگیز نهفته است. برادران گالاغر در طول این تور و در این مستند، به هزاران یادآوری از دوستان از دست رفته و چگونگی حفظ میراث خود پرداختهاند. آنها به وضوح در حال تفکر دربارهٔ آنچه که از خود به جای میگذارند، هستند.
این فیلم بهخوبی نشان میدهد که چگونه میتوان از هرج و مرجهای گذشته، فرصتی برای خلق آیندهای روشنتر به دست آورد. بهواقع، «Don’t Look Back in Anger» نه تنها داستان یک گروه موسیقی بلکه داستان انسانها، روابط و چالشهای آنهاست.
الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه



