الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه 
جشنواره ونیز امسال به عنوان یکی از معتبرترین رویدادهای سینمایی جهان، با یک تناقض قابل تأمل در برابر سینمای ایران قرار گرفت. در حالی که یک فیلم درباره فلسطین نزدیک به ۲۵ دقیقه تشویق میشود و پرچم فلسطین در سالن به اهتزاز در میآید، سکوت سینمای ایران و هنرمندان آن درباره این موضوع، سوالات زیادی را به وجود میآورد.
غیبت صداها و واکنشها
در فضایی که سینما میتواند صدای مظلومان باشد، این سکوت در برابر جنایات و اشغالگریها، به وضوح نگرانکننده است. آیا سینمای ایران دچار انفعال شده است؟ یا هنرمندان ایرانی به دلایلی دست به خودسانسوری زدهاند؟ این سوالات در ذهن تماشاگران و منتقدان سینما باقی میماند. در حالی که سینما به عنوان یک رسانه قدرتمند میتواند نقش بسزایی در آگاهیبخشی و ایجاد تغییرات اجتماعی ایفا کند، این غیبت صداها به نوعی به بحران هویت فرهنگی سینمای ایران دامن میزند.
چرا سکوت؟
هنرمندان و فعالان سینما که معمولاً در زمینه مسائل اجتماعی و سیاسی موضعگیری میکنند، این بار به نظر میرسد که در برابر موضوعاتی چون فلسطین، دست به سکوت زدهاند. آیا این سکوت به دلیل ترس از عواقب سیاسی و اجتماعی است؟ یا این که سینماگران ایرانی دیگر نمیدانند چگونه باید در برابر چنین مسائلی واکنش نشان دهند؟ این سوالات در حالی مطرح میشود که تماشاگران ایرانی نیز خواهان شنیدن صدای هنرمندان خود در این زمینه هستند.
جشنواره ونیز با نمایش این فیلم، بار دیگر یادآوری کرد که سینما میتواند و باید صدای مظلومان باشد. اما در این میان، سکوت سینمای ایران به یک معما بدل شده است. آیا سینماگران ایرانی قادر خواهند بود تا از این سکوت عبور کرده و بار دیگر صدای خود را به گوش جهانیان برسانند؟
