الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه 
در سال ۱۹۶۵، در اوج شهرتش، جان کولترین، ساکسوفونزن افسانهای، در جشنوارهٔ جاز داونبیت در شیکاگو به صحنه آمد. او با عضو جدید گروهش، آرچی شپ، که یک جاز آزمایشی جوان بود، اجرا کرد و مجموعهای از بداههنوازیهای خشن و آزاد را ارائه داد که به سبب صدای بلند و تهاجمیشان، عدهای از تماشاگران را مجبور به ترک سالن کرد.
اجراهای جنجالی کولترین
منتقدین آن زمان، اجرا را به شدت زیر سوال بردند و نوشتند: «آنها به بدترین شکل ممکن از مهارت موسیقایی خود استفاده کردند… شپ و کولترین بیشتر به فکر رقابت در صدا بودند تا نواختن موسیقی.» با این حال، این اجرا باید لحظهای پیروزمندانه برای کولترین میبود، چرا که او پس از پنج سال صعود به قلهٔ شهرت به سر میبرد.
پس از جدایی از «کوینتت بزرگ نخست» مایلز دیویس، که به ضبط آلبوم معروف «Kind of Blue» منجر شد، کولترین در سال ۱۹۶۰ با انتشار آلبوم «Giant Steps» زبان هارمونیک جدیدی را در جاز معرفی کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۱ با نسخهٔ خود از «My Favourite Things» به موفقیتهای رادیویی دست یافت و در ژانویهٔ ۱۹۶۵، آلبوم «A Love Supreme» را منتشر کرد که نامزدی گرمی را برای او به ارمغان آورد.
پیشرفت و پایان زودهنگام
کولترین، که به عنوان یکی از غولهای این ژانر شناخته میشد و دهها اثر به رپرتوآر استاندارد جاز اضافه کرده بود، دو سال بعد، در سن ۴۰ سالگی، به دلیل سرطان کبد درگذشت. با این حال، ضبطهای جدیدی که از او به تازگی منتشر شده، نوری تازه بر زندگی و کارهای او میافکند و سؤالاتی را دربارهٔ مسیر جاز و نوآوریهای او مطرح میکند. آیا این ضبطها میتوانند به ما بگویند که چگونه کولترین قوانین را شکست و به سمت جاز آزاد رفت؟
