الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه 
نشست شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، و دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، بهطور رسمی در واشنگتن در حالی برگزار شد که نمایشهای ظاهری و مراسمهای تشریفاتی آن، برای بسیاری از کشورها در جنوب جهانی چندان حائز اهمیت نبود. در این نشست، پکن بهوضوح بر «ثبات استراتژیک سازنده» در روابط خود با واشنگتن تأکید کرد و این به کشورهای مختلف از ریاض تا دهلی نو و جاکارتا این امکان را داد که در روابط خود با این دو قدرت جهانی، روشهای جدیدی را بررسی کنند.
تفاوتهای استراتژیک و دیپلماتیک
چین در پایان این نشست، پوشش دیپلماتیک بدون درگیری نظامی را پیشنهاد کرد. در حالی که واشنگتن در این ملاقات بهدنبال تأکید بر تسلط خود در آمریکای لاتین و فشار بر متحدان برای انتخاب طرف در تلاشهایش برای محدود کردن چین بود، ترامپ بهطور همزمان به شی توست کرد و نشست را موفقیتآمیز خواند. این تضاد برای دولتهای جنوب جهانی که بهدنبال دوری از پکن هستند، به وضوح قابل مشاهده است.
بیشتر بخوانید: زک پولانسکی در انتخابات هولبورن و سنت پنکراس، رقیب کارگری را غیبت کرد
چالشهای جدید برای کشورهای جنوب جهانی
در خلیج فارس، این تمایز کاملاً مشهود است. ترامپ از چین خواسته است که به بازگشایی تنگه هرمز کمک کند؛ تنگهای که از زمان آغاز جنگ ایالات متحده-اسرائیلی علیه ایران در فوریه مسدود شده است. شی جینپینگ از بازگشت به آتشبس و مذاکرات صلح حمایت کرد، اما بیانیه چینی هیچ جزئیاتی در مورد بازگشایی تنگه ارائه نداد و هیچ تعهدی برای فشار بر ایران وجود نداشت. به نظر میرسد پکن مصمم است که فضای مانور خود را حفظ کند.
برای ریاض، ابوظبی و دوحه، این وضعیت مزایای واضحی دارد. چین میتواند با تهران تماس بگیرد، بیانیهای از سازمان ملل صادر کند یا پیشنهاد میانجیگری دهد، بدون اینکه نیازی به استقرار یک سرباز یا درخواست از پایگاه نظامی داشته باشد. در مقابل، واشنگتن بهعنوان طرف مستقیم جنگ، اعتبار خود بهعنوان ضامن امنیتی را به دلیل بحرانی که خود ایجاد کرده، تضعیف کرده است. بهاینترتیب، پایتختهای خلیج فارس در حال تنظیم مجدد روابط خود هستند: تحت چتر ایالات متحده برای تأمین تجهیزات نظامی باقی بمانند، اما از طریق پکن برای مدیریت بحرانهای دیپلماتیک و ثبات بازار انرژی بهرهبرداری کنند.
منافع متقابل در روابط جهانی
کشورهای دیگر در جنوب جهانی، چالشهای دشواری را پیش رو دارند. آنها تحت فشار قرار دارند تا از چین فاصله بگیرند، در حالی که خود ترامپ دوباره در حال ارتباط با چین است. آنها همچنین باید تحریمها و شوکهای زنجیره تأمین را تحمل کنند، در حالی که واشنگتن و پکن آتشبس تجاری خود را برای دو ماه دیگر تمدید کردهاند. نتیجه این وضعیت، احساس فزایندهای است که سایر کشورها باید هزینههای رقابتهای بزرگقدرتی را پرداخت کنند، در حالی که واشنگتن و پکن آزادی مذاکره با یکدیگر را حفظ میکنند.
این وضعیت بهوضوح در هند قابل مشاهده است که به تعادل چندقطبی خود ادامه میدهد و نفت روسیه میخرد در حالی که به فناوری ایالات متحده و سرمایهگذاری چین نزدیک میشود. اندونزی نیز سیاست خارجی «آزاد و فعال» خود را ادامه میدهد و قراردادهای دفاعی با هر دو قدرت منعقد میکند. آفریقای جنوبی و برزیل از پلتفرمهای بریکس برای مدیریت این وضعیت استفاده میکنند، نه به عنوان حرکات ضدغربی، بلکه به عنوان بیمه در برابر سیستمی که دیگران قواعد آن را تعیین میکنند.
در نهایت، پیام کلی این نشست برای جهان واضح است: واشنگتن به عکسهای یادگاری و آتشبس موقتی دست یافت، در حالی که پکن چیزی فراتر از آن بدست آورد: شناسایی شرایطی که میخواهد روابط را بر اساس آن مدیریت کند. برای کشورهای جنوب جهانی، این نشست تأکیدی بر رویکردی است که بسیاری از آنها در حال حاضر دنبال میکنند: اجتناب از انتخاب طرف، حفظ روابط با هر دو قدرت و استفاده از رقابت آنها برای حفظ فضای مانور.
بیشتر بخوانید: فریدریش مرز و سقوط حزب دموکرات مسیحی آلمان در بحران اعتماد عمومی · دولت ترامپ به چین درباره همکاری با ایران هشدار داد
