الجزارا فارسی
روایت خاورمیانه 
دیما عوض، مادر ۴۸ ساله فلسطینی، با مشکلات فراوانی برای پیدا کردن یک صندلی توالت در غزه مواجه است. او که به تازگی یک گاراژ کوچک در غرب شهر غزه اجاره کرده، نمی‌تواند به آنجا نقل مکان کند چرا که بدون صندلی توالت، زندگی در آن مکان غیرممکن است. این کالای ضروری به دلیل محدودیت‌های اسرائیل به شدت نایاب شده و قیمت آن بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ شیکل (معادل ۴۸۶ تا ۶۴۸ دلار) است.
موانع زندگی روزمره
دیما با فرزندش زندگی می‌کند، چرا که همسرش به دلیل مشکلات درمانی از او جدا شده است. او می‌گوید: "اجاره گاراژ را حدود ۱۰ روز پیش پرداخت کردم و از آن زمان به دنبال یک صندلی توالت با قیمت مناسب هستم. از دو هفته پیش، به دنبال آن هستم و هیچ راهی برای پیدا کردن یک صندلی جدید با قیمت مناسب وجود ندارد. صندلی‌های دست‌دوم نیز مناسب نیستند و قیمت بالایی دارند." او با ناامیدی ادامه می‌دهد: "من هر کاری که امکان داشت انجام دادم تا از چادر خود خارج شوم و زیر باران نترسم، اما گاراژ بدون توالت است و باید خودمان یکی بسازیم."
بیشتر بخوانید: ترامپ از حملات هوایی علیه انصارالله یمن دوری می‌کند
محدودیت‌ها و تبعات آن
از زمان تحمیل محاصره بر نوار غزه در سال ۲۰۰۷، اسرائیل واردات بسیاری از کالاها را محدود کرده و آن‌ها را به عنوان کالاهای "دو منظوره" طبقه‌بندی کرده است. این شامل مصالح ساختمانی، پمپ‌های آب و فاضلاب، تجهیزات پزشکی و وسایل ضروری دیگر است. در دو سال اول جنگی که از اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، عبور و مرور کالاها به شدت محدود شد و ورود کالاهای بشردوستانه، از جمله غذا و دارو، به شدت کاهش یافت.
با وجود توافق آتش‌بس در اکتبر ۲۰۲۵ که بر اساس آن اسرائیل موظف به تسهیل ورود کمک‌های بشردوستانه به غزه شده بود، هنوز هم محدودیت‌های وسیعی در این زمینه وجود دارد. این محدودیت‌ها شامل کالاهای پزشکی، مسکن و مصالح بازسازی می‌شود و به کالاهای غیرضروری مانند اسباب بازی و لوازم روزمره نیز گسترش می‌یابد.
امید به بازگشت به زندگی عادی هر روز کمتر می‌شود. ائیماد سرساوی، پدر پنج فرزند، می‌گوید: "هر روز که می‌گذرد، کالاهای بیشتری از بازار غزه ناپدید می‌شوند و زندگی روزمره ما هر روز بی‌ثبات‌تر می‌شود. یک روز چیزی پیدا می‌کنی و روز بعد آن ممنوع می‌شود." او ادامه می‌دهد: "من از ابتدای جنگ هیچ اسباب بازی برای بچه‌هایم نخریده‌ام. پیش از توافق آتش‌بس، آن‌ها از من می‌خواستند اسباب بازی بخرم و من به آن‌ها می‌گفتم که وقتی جنگ تمام شد، برایشان اسباب بازی می‌خرم. اما حتی پس از آتش‌بس، اسرائیل همچنان مانع ورود اسباب بازی‌ها به غزه شده است."
با وجود این شرایط، فروشگاه‌های اسباب بازی تنها اقلام باقی‌مانده را با قیمت‌های گزاف به فروش می‌رسانند. سرساوی به این نکته اشاره می‌کند که "من نمی‌توانم حتی یک توپ لاستیکی کوچک برای ۱۰۰ شیکل (۳۲ دلار) بخرم؛ این مقدار می‌تواند خانواده‌ام را به مدت دو روز تغذیه کند."
با وجود محدودیت‌ها، بسیاری از ساکنان غزه همچنان به دنبال راه‌هایی برای تأمین نیازهای خود هستند. بایده عثمان، یک روزنامه‌نگار فلسطینی، مجبور شده فاصله‌های زیادی را بین دو استان طی کند تا یک کلیپس موی ساده پیدا کند و در نهایت حدود ۱۰ برابر قیمت اصلی آن را بپردازد. او می‌گوید: "حالا دیگر فقط به دسترسی به نیازهای اساسی محدود نمی‌شود. برای خرید ساده‌ترین چیزها، باید تلاش‌های فوق‌العاده‌ای انجام داد."
این سختی‌ها نشان‌دهنده این است که محدودیت‌ها فراتر از کالاهای ضروری، زندگی روزمره و انتخاب‌های ساده زنان غزه را نیز تحت تأثیر قرار داده است. سوجود حسن، یک فیزیوتراپیست فلسطینی، در یک ویدیو اینستاگرامی به این موضوع اشاره می‌کند و می‌گوید: "هیچ‌کس به خاطر کمبود یک کلیپس مو از پا نمی‌افتد، اما احساس اینکه زندگی‌تان در دستان خودتان نیست، می‌تواند خسته‌کننده باشد."
بیشتر بخوانید: افزایش شدت درگیری‌ها در یمن در پی تهدیدات ایران و آمریکا · بازیکنان ایرلند در بازی برابر اسرائیل با بازوبند مشکی و بدون دست دادن به کاپیتان حریف حاضر شدند
